Po okresie szoku u rodziców dziecka z zespołem Downa z niepełnosprawno-ścią intelektualną mogą pojawić się stany przygnębienia i depresji (Liberska, Ma-tuszewska, 2012). Jest to czas określany jako faza kryzysu emocjonalnego, który może pojawić się w trzecim etapie cyklu życia rodziny, czyli w rodzinach z dziećmi Częstość występowania zespołu Downa waha się od 1:640 do 1:800 urodzeń, a liczbę ludzi dotkniętych tą chorobą ocenia się na około 6 milionów na całym świecie. 1 Urodzenie dziecka z zespołem Downa jest niewątpliwie wstrząsem dla rodziców, jednak coraz doskonalsza opieka okołoporodowa, sukcesy w leczeniu chirurgicznym wad Terapia dziecka z zespołem Downa to doświadczenie, z którym spotyka się wielu logopedów, bowiem każdego roku rozpoznanie tej nieprawidłowości chromosomalnej dotyczy 1 na 750 noworodków. W przypadku osób z trisomią 21 niezwykle ważna jest systematyczna terapia logopedyczna już od pierwszych dni życia - im wcześniej zacznie się W szkole dzieci zdrowe pomagają chorym w przemieszczaniu się z klasy do klasy, pokonywaniu przeszkód. 55. Dziecko w środowisku rówieśniczym Celem działania psychologiczno – pedagogicznego jest osiągnięcie akceptacji dziecka, jego odmienności i konsekwencji z tego płynących w jego otoczeniu. Normalne funkcjonowanie trudno ująć w dokładną definicję. Każdy z nas rodzi się bowiem z pewnymi ograniczeniami i możliwościami. Wszyscy chorujemy, mamy swoje słabości, ale jednocześnie też prawo do tolerancyjnego traktowania. Zespół Downa – wczesna interwencja. Dzieci z zespołem Downa wymagają odpowiedniego procesu Wiadomo jednak, że ryzyko poczęcia dziecka z zespołem Downa wzrasta powyżej 50-55 roku życia ojca, co związane jest z działaniem jąder i ich starzeniem się. Zespół Downa – objawy choroby Zespół Downa charakteryzuje się dość szerokim spektrum objawów, do których zaliczyć należy zarówno dysmorfię twarzy (zwaną twarzą Zespół DOWNA 3 – 6 lat. I oto nasze maleństwo staje się małym człowiekiem powoli gotowym do podjęcia wyzwania, jakim staje się coraz większa samodzielność. Stopniowo opanowuje czynności ruchowe, takie jak: chodzenie, bieganie, podskakiwanie. Pamiętaj, że Twoje Dziecko może mieć kłopoty związane z obniżonym napięciem PDF | The article presents a level of socio-emotional competences of children with Down Syndrome and with moderate learning difficulties in the period | Find, read and cite all the research you Dla dziecka z Zespołem Aspergera szkoła to duże wyzwanie. Trudność w zrozumieniu "niepisanych zasad" w kontaktach z rówieśnikami, problemy z organizacją i motywacją, potrzeba stałości związanymi z udziałem ich dziecka z zespołem Aspergera w życiu klasy. Prze-jawia się to na przykład w uzależnianiu udziału dziecka w wyjściu klasowym, zielonej szkole itp. od udziału w tym przedsięwzięciu rodzica pełniącego nad swoim synem lub córką bezpośrednią opiekę. Czasem jednak uczeń w ogóle n9iPds. Częstym błędem jest nazywanie zespołu Downa chorobą, ponieważ nią nie jest. Co gorsza, nierzadko utożsamia się go także z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub głębokim. Należy pozbyć się takiego myślenia. ZD, to, jak pisała prof. Midro „naturalna forma ludzkiej egzystencji o odmiennym przebiegu rozwoju”. Różnice w nabywaniu nowych umiejętności, często rozwojowa dysharmonia powodują u nauczycieli stres i poczucie dezorientacji. Niepełnosprawność intelektualna i orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego dziecka z zespołem Downa Uczniowie z ZD często posiadają orzeczenie wydane ze względu na niepełnosprawność intelektualną lub niepełnosprawności sprzężone. Badania o ich średnim IQ są dość sprzeczne. Widoczny jest jednak efekt kompleksowej rehabilitacji, która obecnie może zostać wdrożona już po urodzeniu. Dzisiejsze dzieci z ZD radzą sobie zdecydowanie lepiej niż kilka dekad temu. Mówi się o tym, że większość z nich cechuje niepełnosprawność intelektualna w stopniu lekkim lub umiarkowanym. Coraz częściej podkreśla się fakt, że wśród dzieci z ZD można zauważyć również te, które rozwojem dorównują rówieśnikom. Mocne strony i szkolne trudności uczniów dodatkowych chromosomem Ich mocnymi stronami są spostrzegawczość, chęć współpracy i naśladowania zachowań i czynności. Kłopotem jest często krótkotrwała uwaga przy wykonywaniu zadań i myślenie konkretno-obrazowe. Niedostępne bywają różnego rodzaju operacje umysłowe, które wymagają wnioskowania, analizy i syntezy, wyobrażeń twórczych. Wielu z uczniów z ZD gorzej radzi sobie z zadaniami wymagającymi pamięci słuchowej. Percepcja i pamięć wzrokowa są zdecydowanie lepiej rozwinięta. Dlatego dzieci i młodzież w procesie edukacji potrzebują dostosowania metod pracy i wymagań do własnych możliwości. Skąd bierze się opóźniony rozwój mowy? Opóźnienie w rozwoju mowy u dzieci z ZD może mieć wiele przyczyn. Różnice w anatomicznej budowie jamy ustnej, niedosłuch, niskie napięcie mięśniowe nie ułatwiają nabywania kompetencji językowych. Logopedzi wskazują na: słabą wymowę u dzieci z ZD, przerywanie wymawianych głosek krótkimi oddechami, krótszy czas wymawiania głoski. Dlatego mowa dzieci z ZD może być niewyraźna, trudna w odbiorze. Opóźniony rozwój społeczny a wysoko rozwinięte umiejętności Dzieci z ZD bywają bardzo empatyczne wobec drugiego człowieka. To, co pomaga im w relacjach z rówieśnikami to zainteresowanie przeżyciami innych dzieci. Ich umiejętności społeczne są często na wyższym poziomie niż u rówieśników z podobnym poziomem niepełnosprawności intelektualnej, ale inaczej uwarunkowanej. Warto jednak pamiętać, że rozwój społeczny dziecka bywa opóźniony. Uczniowie z ZD rozwijają się wolniej, ich kompetencje językowe kształtują się dłużej, przez co bliżej im do dzieci średnio o trzy lata młodszych. Widoczne trudności mogą ujawnić się w okresie dojrzewania, kiedy sytuacje rówieśnicze zaczynają być coraz bardziej skomplikowane. Nie są w stanie zrozumieć niektórych zdarzeń, złożonych motywacji kolegów. Wycofują się i nie próbują sprostać społecznym wymaganiom, których po prostu nie rozumieją. Odczuwanie własnej odmienności, czyli porażka na horyzoncie Niepowodzenia w relacjach z innymi mogą sprawić, że dziecko z ZD odczuje swoją odmienność, poczuje się bezradne i wykluczone. Dlatego tak istotna jest psychoedukacja otoczenia i wspieranie ucznia w grupie rówieśniczej. W klasach I–III, gdzie na pierwszym planie jest chęć spontanicznej zabawy uczniowie z ZD radzą sobie lepiej niż potem gdy rówieśnicy zaczynają pogłębiać swoje relacje. Warto pamiętać, że emocje u dzieci z niepełnosprawnościami są dokładnie takie same, jak u ich sprawnych rówieśników. Dziecko z ZD głęboko odczuje smutek, złość, poczucie winy. Może mieć jednak trudność w rozumieniu źródeł tych uczuć, nazywaniu ich, rozwiązywaniu sytuacji konfliktowych. Potrzebuje po prostu wsparcia. Edukacja ucznia z zespołem Downa w szkole ogólnodostępnej – Janek was potrzebuje Przed wyborem szkoły podstawowej rodzice często zastanawiają się czy lepsza będzie integracyjna czy specjalna. Coraz częściej jednak wybierają „zwykłe" szkoły rejonowe. Czy to dobry krok? Z pewnością szkoła specjalna lub integracyjna jest lepiej przygotowana do pracy z dzieckiem. Jednak z drugiej strony to właśnie szkoła masowa może tworzyć lepsze warunki do przygotowania dziecka do samodzielności. To, jak przebiegnie integracji zależy jednak od zaangażowania nauczycieli w proces włączania. Należy także pamiętać, że każda szkoła będzie zobowiązana do zorganizowania: pomocy psychologiczno-pedagogicznej, kształcenia specjalnego, w tym do zatrudnienia specjalistów w zakresie pedagogiki specjalnej. Wprowadzenie do klasy ucznia z ZD może wydawać się dużym wyzwaniem. Edukacja włączająca i integracyjna daje jednak ogrom dowodów na to, że korzyści mają obydwie strony. Uczniowie z ZD potrzebują kontaktu z rówieśnikami bez niepełnosprawności, którzy stymulują ich rozwój mowy, ułatwiają naukę codziennych czynności i umiejętności szkolnych. Przebywanie w różnorodnej grupie sprawia, że dzieci z ZD nie czują tak silnej granicy między nimi, a resztą „zdrowego” świata. Dla dzieci w pełni sprawnych to ogromna lekcja empatii, współpracy, akceptacji dla odmienności, życzliwości dla drugiego człowieka. Warto jednak popracować nad postrzeganiem odmiennego kolegi w grupie. Wyobraźmy sobie Janka z ZD. Ma 8 lat, trafił właśnie do klasy I, z rok młodszymi kolegami. Jego obowiązek szkolny został odroczony, teraz jednak stoi przed wyzwaniem wejścia do zupełnie nowego środowiska. Wygląda trochę inaczej, choć przecież wszyscy w klasie są zupełnie różni. Nie wszystkie zadania idą mu dobrze – nie tylko jemu. Ma kłopot z zabawami ruchowymi, szybciej się męczy, głośno oddycha. Jak Alek, który niedawno był chory. Nauczyciel może przedstawić go uczniom na różne sposoby. Pokazać jego odmienność, poprosić o pomoc i uważność. Może również pokazać uczniom, jak wiele ich łączy, mimo że są różni. Pobierz: Dzień Kolorowej Skarpetki. Plakaty zachęcające do włączenia się w obchody Światowego Dnia Zespołu Downa Praca nad spójnością grupy i wzajemną akceptacją, czyli kształcenie bez wykluczenia Wyrażenie „włączenie dziecka z ZD do zespołu klasowego” od razu kładzie nacisk na odmienność ucznia. Inaczej będzie brzmiała „praca nad spójnością grupy i wzajemną akceptacją”. Oczywiście, wszyscy zauważą odmienność Janka. Prawdopodobnie: inaczej mówi, trudniej mu wykonywać proste, szkolne zadania, oddycha ustami, szybciej się męczy. Warto w prostych słowach wyjaśnić dzieciom, że dodatkowy chromosom sprawia jedynie, że kolega rozwija się w inny sposób. W klasach I-III lepiej szukać podobieństw, nie różnic. Świetnie sprawdzą się proste zabawy integracyjne, jak na przykład „Kto tak jak ja?”. W czasie zabawy dzieci dobierają się w grupki na zasadzie różnego rodzaju cech wspólnych. Jeśli nauczyciel zbuduje spójną, zintegrowaną grupę i pomoże dzieciom znaleźć sposoby na rozwiązywanie kłopotów, Janek z ZD będzie czuł się zdecydowanie lepiej. Warto również podkreślać mocne strony dziecka. Pokazywać, jak wiele można się od niego nauczyć, jak stara się o relacje z innymi. Pomoc w rozumieniu potrzeb kolegi To zupełnie naturalne, że dzieci szybko się zniechęcają. Trudno im zrozumieć niewyraźną mowę kolegi, więc szukają innego rówieśnika. Łatwiej im wykonać zadania w grupie z pełnosprawnymi przyjaciółmi, więc unikają doboru do grupy z uczniami z trudnościami. Wówczas trzeba pokazać im, jak istotne jest dla drugiej osoby to, że ma wystarczająco dużo czasu na wypowiedź. Dzieci muszą zrozumieć, jak wiele przeszkód musi pokonać malec z ZD, by włączyć się do zabawy. Im więcej usłyszą komunikatów o charakterze pozytywnych wzmocnień, tym lepiej. Można je sformułować na przykład tak: Jak się cieszę, że pogadałeś z Jankiem. Widziałam, że było mu trudno opowiedzieć ci o swoich urodzinach, sprawiłeś, że się poczuł lepiej! Super, że się tak dobraliście w grupę. Taka ekipa sprawi, że każdy skorzysta z tych zajęć. Czasem każdy ma kłopot z zapięciem kurtki. To świetnie, że pomogłeś Jankowi. Z takim przewodnikiem na tej wycieczce Janek i inni na pewno będą mieli dużo frajdy. Dzięki, że zaoferowałeś pomoc! Empatia i otwartość to podstawa Praca z różnorodną grupą dzieci o odmiennych potrzebach wymaga dużego wysiłku. Dla nauczyciela może być źródłem zarówno ogromnej satysfakcji, jak i poczucia bezradności, braku kompetencji. Dlatego warto zadbać o siebie. Korzystać z doświadczenia innych, szkoleń, koleżeńskiej burzy mózgów. Nie ma również nic złego w tym, by poprosić dzieci o pomoc w szukaniu rozwiązań. Zwykłe pytanie: „Słuchajcie, Jankowi chyba trudno się tu skupić, macie pomysł, jak moglibyśmy mu pomóc?” może dać nową perspektywę. W końcu nauczyciel to tylko i aż człowiek! Przeczytaj również: U. Jęczeń, Podstawowe ograniczenia w rozwoju dzieci zespołem Downa [w:] „Logopedia” 41, 2012, – 119. J. Kruk – Lasocka, B. Bartosik, A. Jakubowska, Dziecko z zespołem Downa w szkole ogólnodostępnej? Lubelski Rocznik Pedagogiczny, T. XXXVI, z. 2, 2017. Osoby z trisomią 21. rozwijają się wolniej, szczególnie jeśli chodzi o rozwój mowy. Charakterystyczną cechą rozwoju dzieci z zespołem Downa są okresy szybkiego i wolnego rozwoju umysłowego, dlatego w zespole Downa wyróżnia się trzy stadia rozwojowe: między 4. i 6. rokiem życia, który odpowiada wiekowi umysłowemu około 18 miesięcy u zdrowego dziecka; pomiędzy 8. i 11. rokiem życia porównywalny z wiekiem 30 miesięcy; między 12. i 17. rokiem życia, który odpowiada wiekowi 48 miesięcy. Początkowo dziecko rozwija się w tempie podobnym do zdrowego niemowlęcia, spowolnienie rozwoju motorycznego następuje w wieku 4–6 miesięcy, gdy zaczyna uczuć się siadać bez pomocy. Dzieci te mają bowiem trudności z koncentracją uwagi, czego nauka siadania wymaga. Następnie, mniej więcej w 9.–11. miesiącu życia, obserwuje się gwałtowny wzrost tempa rozwoju, dziecko zaczyna się bawić, a zabawa polega na badaniu przedmiotów poprzez branie ich do rąk, przekładanie, wkładanie do buzi, uderzanie. Potem rozwój znów ulega spowolnieniu, ponieważ maluch ma trudności z przetwarzaniem informacji wyłaniających się z zabawy, np. nauczeniem się, że można coś włożyć do garnuszka, a potem z niego wyjąć. Jest to w przybliżeniu okres między 10. a 13. miesiącem życia. Większość dzieci z zespołem Downa przyswaja sobie na początku 2. roku życia pierwsze 3–4 słowa. Zaczynają wykazywać też proste kojarzenie w wypełnianiu zadań – pociągają za sznurek, żeby coś otrzymać. Maluchy odkrywają przez zabawę nowe sposoby kontaktu ze światem. Naśladują proste czynności, do tego jednak muszą rozszerzyć pamięć i zakres uwagi, czyli muszą być świadome kilku rzeczy na raz. Dla wielu jest to barierą, ponieważ osoba z trisomią 21 nie potrafi analizować zadań, nie robi planu dalszego działania i nie wiąże jego kolejnych etapów w całość. Stąd dzieci są w stanie pokonać kolejne stadia rozwoju zabawy, ale w każdym ze stadiów bawią się w tej samej kolejności i nie tworzą innych odmian czy wariantów kolejności czynności. Wiek między 18. a 24. miesiącem to okres poważnego zastoju. Dużo czasu zajmuje dzieciom rozwój mowy, przy czym chłopcy mają większe trudności niż dziewczynki. Zauważalne postępy mają miejsce dopiero w wieku 5–6 lat, ale mimo opóźnienia mowy, dziecko staje się coraz bardziej samodzielne i daje sobie radę w sytuacjach towarzyskich, ponieważ wykorzystuje do kontaktu z otoczeniem gestykulację, mimikę i prewokalne formy kontaktu. Największy problem stanowi koordynacja wzrokowo-ruchowa, czyli jeśli impulsy pochodzą z różnych zmysłów, dziecko ma problemy z łączeniem i koordynowaniem informacji. Natomiast rozwój społeczny, kontakty z ludźmi, samodzielność i umiejętność podtrzymywania relacji jest u tych dzieci bardziej rozwinięta, niż wskazywałby na to poziom rozwoju umysłowego. Stąd w większości przypadków wiek społeczny jest stosunkowo najwyższy, nieco niższy jest wiek umysłowy, zaś najniższy jest wiek określający poziom rozwoju mowy. Zachowania szkolne zależą od charakteru dziecka, stopnia upośledzenia, zachowania i zdolności innych dzieci. Przy czym najlepiej jeśli w klasie możliwości intelektualne dzieci są podobne, ponieważ daje to poczucie bezpieczeństwa. Dobrze wyprowadzone dziecko z zespołem Downa jest miłe, pogodne, przychylne dla otoczenia, ma wysoce rozwiniętą inteligencję emocjonalną, okazuje przywiązanie do bliskich, rodziny i przyjaciół. Wstęp Rozdział 1 Rodzina jako środowisko wychowawcze Pojęcie rodziny i jej funkcje ………6 Postawy rodzicielskie ………11 Rodzina a wychowanie dziecka niepełnosprawnego………15 Pomoc rodzinom dzieci niepełnosprawnych………17 Rozdział 2 Ogólne zagadnienia dotyczące niepełnosprawności Rodzaje i przyczyny niepełnosprawności umysłowej………20 Charakterystyka dzieci z zespołem downa………22 Metody terapii wspomagania rozwoju u osób z zespołem downa ………25 Grupa rówieśnicza a dzieci z zespołem downa……….28 Rozdział 3 Metodologia badań własnych Cel i problematyka badań ………32 Metody, techniki i narzędzia badawcze ………33 Organizacja i przebieg badań własnych………36 Rozdział 4 Analiza wyników badań własnych Charakterystyka badanej grupy………38 Stopień akceptacji niepełnosprawności osób z zespołem downa w opinii badanych grup……….42 Wiedza grup badawczych na temat zespołu downa ………48 Stopień akceptacji dziecka z zespołem downa przez zdrowe rodzeństwo……….52 Stopień samodzielności dzieci z zespołem downa w rodzinie i szkole w opinii badanych grup ………54 Profilaktyka badań prenatalnych w opinii matek dzieci z zespołem downa………56 Rola wsparcia instytucji i najbliższych w opinii matek dzieci z zespołem downa i pedagogów szkolnych………57 Podsumowanie………60 Bibliografia………62 Spis źródła internetowe Spis tabel Spis rycin Spis diagramów Aneksy Pobrań : 8 Pobierz, wysyłając SMS o treści pod numer 92505 Wpisz otrzymany kod : Po wpisaniu kodu, kliknij "Pobieram PDF/DOCX", pobieranie rozpocznie się automatycznie Koszt 25 zł netto | 30,75 zł brutto